Tanım

Güçsüzdüm ben
Acı otağını
Yeryüzüme kurup ta
Gitmeden önce.
Korkaktım ben
Cansuyu gözlerinin derinliğine
İnmeden önce.
Sonra an geldi ki
Huzur vaadeden tebessümün
Coştu taşkın nehirlerimde.
Tam soldu derken ümit gülleri
Anladım ki savaşım
Bitmemiş daha.
Sonra
Gün döndü.
Buruk sevinçler
Aşkın güleryüzüyle tanıştı.
Hüzün giderken buralardan
Tahtını sevgiye bıraktı.
Duygu öğretisi
Hayatıma karıştı.
Sevda aslında
Yaldızlı olmamalıydı.
Aşk
Hiçbir şeye
Mecbur kalmamaktı.
Aşk
Ruha girdiğinde
Yürek sefil olmamalıydı.

Reyhan YONAT